Много раз меня спрашивали, ну как ты обустроилась в Финляндии? Мол, финны разобщены и нелюдимы. И даже за меня отвечали, что очень сложно одному начинать с нуля в чужой стране.
Да, тяжело. Однако пришло время развеять миф, который сейчас навязывает миру, скорее всего, российская пропаганда.
И я хочу вам рассказать о настоящих финнах. Об их горячих сердцах. Я довольно часто говорила, что финны и украинцы очень схожи по характеру, но различны по темпераменту. На фоне шебутных украинцев, финны кажутся спокойными и даже равнодушными. Но на деле это не так.
Да, так случилось, что я заболела. Одна, зима, до магазина не дойти. Только обустроилась на новом месте. Государственная социальная служба помогает, но есть масса бытовых не решенных мелочей.
И я рискнула обратиться в одно финское сообщество, созданное рядовыми гражданами. Я - не финка, а беженец из России. Заостряю ваше внимание на этом.
Как водится, они скрупулезно попросили меня заполнить анкету. Так принято в Финляндии. А затем на меня обрушилась лавина вопросов:
Какой у вас размер ноги? Нужна ли обувь?
Напишите, нужна ли вам кровать, микроволновка, кофеварка или другая кухонная утварь?
Пришлите мне размеры, я хочу сшить для вас куртку.
Есть ли у вас продукты? Что вы предпочитаете?
Нужен ли вам ковер и какой: толстый или тонкий?
Нужен ли вам стол или компьютер?
Поначалу я просто растерялась от шквала вопросов. А затем началось невероятное:
"Мы везем вам новое одеяло". "Завтра принимайте микроволновку". "Вот продукты, надеюсь на выходные вам хватит".
И снова вопросы:
- Нужна ли помощь в уборке квартиры?
- Есть ли у вас моющие средства?
- Есть ли у вас теплые носки?
- Есть ли у вас посудомоечная машина?
- Есть ли у вас аллергия на продукты?
- Нужна ли помощь на прием к специалисту?
- Мы соберем подарочные карты и отвезем вас в магазин, чтобы вы купили необходимое.
- Мы запишем вас на прием и отвезем...
- Нужен ли вам телефон для связи?
Я была не просто тронута вниманием. В один момент просто расплакалась, когда финка, стесняясь, протянула мне мне цветок фиалки в горшке: пусть вас порадует и наполняет энергией.
Люди спешили помочь из разных уголков Финляндии.
А в это же время в русскоговорящих группах кто-то вещал:
- Финны злые и завистливые, у них снега зимой не выпросишь.
Кто-то намеренно старался очернить людей страны, которая их приняла, обеспечила социальной защитой, жильем и работой.
И так хотелось крикнуть:
- Закройте рот! Хватит клеветать на эту нацию.
Люди, живущие в суровых условиях, всегда более сдержанны на эмоции. Но они прекрасно знают, что значит холод и непогода. И главное, накормить, согреть человека - первостепенная задача.
И уж совсем до слез: кто-то мне написал: "вы защищаете Украину, мы помогаем вам"...
Я не знаю этих людей, и возможно, никогда больше не увижу. Но их добрые сердца навсегда останутся в памяти.
И фраза "Мы просто хотим вам помочь"... Благодарю, делаем обнимашки на прощание.
А я, стесняясь, выдавливаю:
- мне нужна скалка.
- Что это такое?
- На финский не могу перевести. Посылаю картинку.
- А, понятно!
И снова:
- Нужна ли помощь в заполнении документов и общении с госструктурами?
- После стрессов вам нужно укрепить волосы, вот маски для волос.
Бытовые мелочи, составляющие нашу повседневную жизнь. А как это трогательно...
И также, как украинцы, они тратили свое время, деньги и внимание на помощь не известной им россиянки.
И мне вспомнилось, как в Украине в 2014м году люди так же несли помощь своим добробатам, снабжая их едой, теплой одеждой, плели маскировочные сети, собирали аптечки и перевязочный материал. Об украинских волонтерах я создала целый документальный фильм с названием "Украина, опаленная войной". Это фильм о героизме и стойкости волонтеров, почти с нуля создавших свою народную армию - ВСУ. И я тоже изо всех сил старалась помочь украинцам.
А теперь в стране, принявшей и защитившей меня от невзгод , точно такие же неравнодушные люди поспешили на помощь мне.
"Не стесняйтесь, скажите, что вам нужно?"
Мелкие бытовые вещи, которые я думала купить, но попозже. Вопросы, которые я откладывала из-за языкового барьера...
Помощь лавиной обрушилась на меня.
И я рассматривала лица этих прекрасных людей, воспитанных в духе взаимопомощи и выручки. Хотелось запомнить каждого.
- Нет, не нужно общее фото, мы просто помогли...
Да, финны именно такие.
- Не нужно благодарить нас официально. Это просто помощь...
И глядя на них постоянно вспоминалась фраза «пусть левая рука твоя не знает, что делает правая» — это библейская заповедь из Нагорной проповеди (Мф. 6:3), призывающая творить добро бескорыстно и втайне, не ожидая похвалы.
Таковы настоящие финны с их горячими сердцами в холодной северной стране. Теперь уже и моей стране...
Спасибо вам...
Minulta on usein kysytty: ”No, miten olet asettunut Suomeen?” Sanotaan, että suomalaiset ovat etäisiä ja epäseurallisia. Jopa puolestani on vastattu, että on todella vaikeaa aloittaa yksin alusta vieraassa maassa.
Kyllä, se on raskasta. Mutta nyt on aika murtaa myytti, jota maailmalle todennäköisesti levittää Venäjän propaganda.
Haluan kertoa teille todellisista suomalaisista. Heidän lämpimistä sydämistään. Olen usein sanonut, että suomalaiset ja ukrainalaiset ovat luonteeltaan hyvin samanlaisia, mutta temperamentiltaan erilaisia. Vilkkaiden ukrainalaisten rinnalla suomalaiset vaikuttavat rauhallisilta ja jopa välinpitämättömiltä. Mutta todellisuudessa se ei pidä paikkaansa.
Niin kävi, että sairastuin. Olin yksin, talvi, en päässyt edes kauppaan. Olin vasta muuttanut uuteen paikkaan. Sosiaalipalvelut auttavat, mutta arjessa on paljon pieniä ratkaisemattomia asioita.
Päätin ottaa riskin ja kääntyä yhden tavallisten kansalaisten perustaman suomalaisen yhteisön puoleen. En ole suomalainen, vaan venäläinen pakolainen. Haluan korostaa tätä.
Kuten tapana on, he pyysivät minua täyttämään tosi tarkasti lomakkeen. Näin Suomessa on tapana. Ja sitten alkoi kysymysten tulva:
– Mikä on kenkäkokosi? Tarvitsetko kenkiä?
– Kirjoita, tarvitsetko sängyn, mikroaaltouunin, kahvinkeittimen tai muuta keittiötarviketta?
– Lähetätkö omat mitat, haluan ommella sinulle takin.
– Onko sinulla ruokaa? Mitä mieluiten syöt?
– Tarvitsetko maton, ja millaisen: paksun vai ohuen?
– Tarvitsetko pöydän tai tietokoneen?
Aluksi olin täysin hämmentynyt kysymysten määrästä. Ja sitten alkoi uskomaton tapahtumaketju:
”Tuomme sinulle uuden peiton.”
”Huomenna saat mikroaaltouunin.”
”Tässä ruokaa, toivottavasti riittää viikonlopuksi.”
Ja lisää kysymyksiä:
– Tarvitsetko apua siivouksessa?
– Onko sinulla pesuaineita?
– Onko sinulla lämpimiä sukkia?
– Onko sinulla astianpesukonetta?
– Onko sinulla ruoka-aineallergioita?
– Tarvitsetko apua lääkärikäynnille?
– Keräämme sinulle lahjakortteja ja viemme sinut kauppaan ostamaan tarpeellista.
– Varaamme sinulle ajan ja viemme sinut…
– Tarvitsetko puhelimen yhteydenpitoa varten?
En ollut vain liikuttunut – purskahdin itkuun, kun eräs suomalainen nainen hieman ujona ojensi minulle Saint Paulian ruukussa: ”Tämä tuokoon sinulle iloa ja voimaa.
Ihmiset kiirehtivät auttamaan eri puolilta Suomea.
Samaan aikaan venäjänkielisissä ryhmissä joku julisti:
– ”Suomalaiset ovat ilkeitä ja kateellisia, heiltä ei talvella lunta saa.”
Joku yritti mustamaalata tämän maan ihmisiä – maan, joka oli ottanut heidät vastaan, tarjonnut turvaa, kodin ja työn.
Olisin halunnut huutaa:
– Sulkekaa suunne! Lakatkaa mustamaalata tätä kansaa.
Ihmiset, jotka elävät ankarissa oloissa, ovat usein pidättyväisempiä tunteissaan. Mutta he tietävät hyvin, mitä kylmä ja myrsky tarkoittavat. Ja heille tärkeintä on: ruokkia ja lämmittää ihminen.
Ja kaikkein koskettavinta oli, kun joku kirjoitti minulle:
”Te puolustatte Ukrainaa, me autamme teitä…”
En tunne näitä ihmisiä, enkä ehkä koskaan enää näe heitä. Mutta heidän hyvä sydämensä jää mieleeni ikuisesti.
Ja lause ”Haluamme vain auttaa teitä”… Kiitos. Halasimme lähtiessä.
Minä puolestani, hieman nolona, sanoin:
– Tarvitsisin kaulimen.
– Mikä se on?
– En osaa kääntää suomeksi. Lähetän kuvan.
– Ahaa, selvä!
Ja taas:
– Tarvitsetko apua lomakkeiden täyttämisessä tai asioinnissa viranomaisten kanssa?
– Stressin jälkeen sinun pitäisi vahvistaa hiuksiasi, tässä hiusnaamioita.
Pieniä arjen asioita, mutta niin koskettavia.
Ja aivan kuten ukrainalaiset, he käyttivät aikaansa, rahaansa ja huolenpitoaan auttaakseen tuntematonta venäläistä naista.
Muistin, kuinka Ukrainassa vuonna 2014 ihmiset samalla tavalla auttoivat vapaaehtoisjoukkoja: toivat ruokaa, lämpimiä vaatteita, punovat naamioverkkoja, keräsivät ensiaputarvikkeita. Tein ukrainalaisista vapaaehtoisista dokumenttielokuvan nimeltä ”Ukraina, sodan polttama”. Se on elokuva sankaruudesta ja sitkeydestä – siitä, miten he lähes tyhjästä loivat oman kansan armeijan, Ukrainan asevoimat. Minäkin yritin auttaa ukrainalaisia kaikin voimin.
Ja nyt maassa, joka otti minut vastaan ja suojeli minua, aivan samanlaiset välittävät ihmiset ryntäsivät auttamaan minua.
”Älä ujostele, sano mitä tarvitset.”
Pieniä arjen asioita, jotka ajattelin ostaa mutta myöhemmin. Asioita, joita lykkäsin kielimuurin takia…
Apua tuli kuin vyörynä.
Katsoin näiden upeiden ihmisten kasvoja, ihmisten, jotka on kasvatettu auttamaan ja tukemaan toisiaan. Halusin muistaa jokaisen.
– Ei, yhteiskuvaa ei tarvita. Me vain autamme…
Juuri tällaisia suomalaiset ovat.
– Ei tarvitse kiittää virallisesti. Tämä on vain apua…
Ja heidän kasvojaan katsellessa mieleeni nousi jatkuvasti lause:
”Älköön vasen kätesi tietäkö, mitä oikea tekee.”
Se on raamatullinen kehotus tehdä hyvää vilpittömästi ja salassa, ilman odotusta kiitoksesta.
Sellaisia ovat todelliset suomalaiset – lämpimin sydämin kylmässä pohjoisessa maassa.
Kiitos teille.
